वर्तुळ - कथा

वर्तुळ
.
.
.
.
.
रंगा आहे का ऑफिसात ??? त्याला म्हणावं सदूकाका आलाय... त्या चकचकीत बिल्डिंगच्या एकविसाव्या मजल्यावर असलेल्या आलिशान ऑफिसात शिरत सदूभाऊंनी खडा आवाज लावला...

Good afternoon sir, mr. Sadashiv paranjape wants to meet you, he doesn't have appointment, what should I say sir ?

रंगाच्या personal secretary ने आवाजात शक्य तितका मृदुपणा आणत विचारलं.

Send him in immediately !!!

Okay, sure sir... असं म्हणत सोनालीने सदूभाऊंना आत पाठवलं खरं पण मनातून ती उखडलीच होती. एक तर appointment नाही. त्यातून श्रीयुत श्रीरंग परांजपे म्हणजे, जवळपास 100 कोटींच्या कंपनीचे सर्वेसर्वा, अशा मोठ्या माणसाचा उल्लेख थेट रंगा म्हणून करणं हेही तिला अजिब्बात आवडलं नव्हतं.
त्या आलिशान ऑफिसात सदूभाऊ अगदीच odd वाटत होते. त्या typical corporate ऑफिसात धोतर, सदरा, कोट - टोपी अशा वेशात आलेल्या सदूभाऊंना पाहून अनेकांनी नाकं मुरडली होती, पण त्यांना boss च्या cabin मध्ये शिरताना पाहून सगळे गप्प झाले.

काका, काय हे, अरे फोन तरी करायचास, गाडी पाठवली असती आणायला, मी स्वतः आलो असतो...
ते असू दे रे, तू बोललास यात सगळं आलं... आम्हाला आपली st बरी... असो..
मुद्द्याचं बोलतो, यंदा गणपतीला तू घरी हवायस काकूस तुझ्या. तेव्हा तुझ्या मिटींगा आणि दौरे काय ते बघ आणि चांगला आठवडाभर तरी येच.

होय काका, बघतो नक्की असं मोघम बोलून रंगाने आपल्या ड्रायव्हरबरोबर काकांना घरी पाठवलं.

रंगा परांजपे खरा म्हणजे अस्सल कोकणी... वडिलांच्या मागे काकांनी त्याला वाढवला. खूप जीवतोड मेहनत करून शिकलेल्या रंगाने रूढ अर्थाने सगळी सुखं मिळवली होती.

पण त्याचं मन आताशा कोकणात रमत नसे. काकू लग्नाचा विषय नेहमी काढत असे. त्याची होऊ घातलेली सुमी समुद्राने गिळल्यानंतर तर नुसतं कोकण म्हणलं तरी त्याला राग येई. सुमीच्या आईवडिलांशी तर त्याने साफ संबंध तोडून टाकले होते. खरं तर त्यांच्या समोर जायची हिम्मतच त्याला होत नव्हती. गेली साताठ वर्ष तर गणपतीत सुद्धा तो कोकणात गेला नव्हता. मुंबईत मोठ्ठा बंगला, नोकरचाकर, गाड्या सगळं होतं. Business उत्तम चालला होता. काहीही असलं तरी सध्या फक्त आणि फक्त कामच त्याला दिसत असे. लग्न करायचं नाही हे त्यानी ठरवून टाकलं होतं. अत्यंत यशस्वी असलेला रंगा आतून मात्र disturbed, अपूर्ण होता. सकाळी gym, नंतर कुत्र्यांना walk ला नेणे, नंतर ऑफिस, meetings, आणि संध्याकाळी आपल्या आवडत्या Glenfiddich स्कॉचचे घुटके घेत घेत गझल्स ऐकणं हे तो नित्य करायचा. आयुष्यात कोणाची गरज त्याला वाटतच नव्हती.

यंदा मात्र काकूचा आग्रह मोडावासा त्याला वाटेना. अचानक त्याच्या मनानी उचल खाल्ली आणि सगळ्या team leaders ना त्याने एक mail करून आपण 15 दिवस सुट्टीवर जात असल्याचं कळवून टाकलं. Accounts बरोबर बोलून पाच सहा cheques लागलेच तर म्हणून sign करून ठेवले, आणि अतिमहत्वाचं काम असल्याशिवाय फोन न करण्याच्या standing instructions पूर्ण ऑफिसला दिल्या.

सोनालीला सुद्धा सर असे काय करतायत हे कळेना.

इकडे रंगाच्या बंगल्यात काका जेवणखाण करून शांत पहुडले होते.

रंगा तडक घरी आला, इतक्या लवकर साहेब आलेले पाहून जरा सुस्तावलेला watchman पण गडबडला, पण लगेच सावरत कडक सलाम ठोकत त्यानी गेट उघडलं. घराच्या पोर्च मध्ये येऊन रंगानी त्याचा signature double horn मारला आणि काका ताडकन उठले.

काका, आपण आत्ता निघतोय... आत्ता...
अरे पण तुझी कामं..... वाक्य सुद्धा पूर्ण करू न देता काकांचं सामान गाडीत ठेवण्याच्या सूचना दिनेशला गेल्या आणि तात्काळ अंमलबजावणी झाली.

साहेब मी फक्त अर्ध्या तासात बॅग घेऊन येतो, please थांबा... दिनेश म्हणाला.

दिनेश, तू 15 दिवस सुट्टी घे, मी स्वतः drive करत जाणार आहे गावी. दिनेशला धक्काच बसला...
Ok साहेब असं म्हणत तो निघून गेला.

थोड्याच वेळात रंगाच्या दणदणीत bmw suv मधून गावच्या दिशेने प्रवास सुरु झाला...

रंगा, मला वाटलं नव्हतं तू तयार होशील, आणि इतका पटकन, हे तर शक्यच वाटत नव्हतं...

काका, गावात गेल्यावर कळेल तुला काय ते. काही हिशोब पूर्ण करायचेत...

काकांना निवांत झोप लागली आणि रंगानी सुसाट गाडी दामटली.

घरी पोचताच रंगा काकूच्या पायावर वाकला. काकूच्या डोळ्यात अश्रूच आले. आता नाही हो काढायची ती लग्नाचा विषय असं म्हणत काकांनी जरा प्रसंग हलका केला.

काकूच्या हातचा साधासा आमटीभात खाऊन रंगा - शंभर कोटींचा मालक चक्क चटईवर पडवीत झोपला !!!

सकाळी उठला तेव्हा तो काही वेगळाच वाटत होता. Charged अगदी !!! त्यानी गोठ्यात जाऊन धार काढली, नंतर गड्यांबरोबर वाडीत फिरून आला. तो लहान असताना त्याने काकांना मदत करत लावलेली झाडं आता पुष्कळ मोठी झाली होती... उत्साह भरून आला होता. किती तरी वर्षांनी त्या घराने आज हसण्याचे, मोठ्याने गप्पांचे आवाज ऐकले होते.

गणपती दणक्यात साजरे झाले. रंगाने स्वतः खपून सगळी सजावट केली होती. विसर्जन कालच झालं होतं. सगळी आवराआवर झाली होती. दुपारी सामसूम झाल्यावर हा एकटाच बाहेर पडला आणि थेट सान्यांच्या दारात दत्त म्हणून उभा ठाकला.
सुमीने आणि त्याने एकत्र दारात लावलेला प्राजक्त कोरडा पडला होता... त्याच्या नजरेवर चराच उमटल्यासारखं झालं एकदम... सुमीच्या आठवणीने त्याला गहिवरून आलं.

अण्णा साने दुपारचा शिंचा कोण आलाय असं म्हणत बाहेर आले ते थबकलेच एकदम.

काका, मीच आहे. तुमचा रंगा !!! 'तुमचा' वर जोर देत रंगा म्हणाला.
काका, सुमी गेल्यावर मी फार वाईट वागलो तुमच्याशी. तुम्हाला गरज होती आधाराची आणि मी निघून गेलो मुंबईला. सदूकाकांनासुद्धा जुमानलं नाही मी. पण आता पुरे. आता तुम्ही सगळ्यांनी मुंबईला यायचं. इतकं मोठं घर आहे, नोकरचाकर आहेत, गडगंज पैसा आहे. पण असतं कोण त्या घरात, मी आणि माझे कुत्रे. माणूस नाही कोणी माझं. काका काकूला मी बोललोय आधीच. आणि ते तयार आहेत, तुम्हीही चला. माझं हे कर्ज मला फेडू द्या. होणारा जावई होतो ना मी तुमचा, त्या हक्कानी या...

अरे पण इथलं कोण करेल सगळं ??

त्याची काळजी नको. माझ्या खास मर्जीतली आणि अत्यंत विश्वासू माणसं आमच्या आणि तुमच्या पूर्ण property ची काळजी घेतील, तुमच्या संमतीशिवाय कोणताही कारभार केला जाणार नाही, एक आंबा सुद्धा उतरवला जाणार नाही. आता या वयात इतकं सगळं निस्तरताना तुमची दमछाक होतेय. आता पुरे ना अण्णा... आता आमची वेळ आहे करायची.
तुम्हाला जेव्हा वाटेल तेव्हा तुम्ही इथे यायचं... काही विचार न करता. मुंबईत मी सुमीच्या नावाने trust केला आहे, तो तुम्ही चौघांनी मिळून चालवायचा.

अण्णांकडे बोलण्यासारखं काही उरलंच नव्हतं... माई नि:शब्दपणे आतून हा सगळा संवाद ऐकत होत्या. माईंनी नजरेनेच अण्णांना होकार दिला.
मागे येऊन उभे राहिलेले काका, हळूच डोळे टिपत होते.

सामानाची बांधाबांध होऊन मंडळी परत यायला निघाली.
वर्तुळ पूर्ण होत होतं... तुटू पाहणारी नाळ पुन्हा जुळत होती.
काही बाकी राहिलेले हिशोब पूर्ण होत होते... सगळ्या बेरजा वजाबक्या करून टोटल नीट tally होत होती... आणि सान्यांच्या दारच्या प्राजक्ताला नवी पालवी फुटत होती...

बोका :)